EduForum EduForum - forum maturzystów i licealistów
Liceum, matura, studia ? - edu forum Twaina

Witamy na forum edukacyjnym Marka Twaina - pomocna dłoń w świecie nauki

Liceum, matura, studia? - dyskusje, pytania, porady.


Dołącz do grona edu forum - Zapraszamy!   Nie masz konta? -> Rejestracja

  Najczęściej szukane zagadnienia na forum:

              arkusze maturalne  Arkusze maturalne - Maj 2010

              Matura forum  Matura

              Student forum  Studia

              Matura forum  Poradnik maturzysty



Biologia zwierzyny płowej. Łoś, jeleń, daniel, sarna. Muflon

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Edukacyjne Forum Dyskusyjne Marka Twain'a Strona Główna -> Biologia i ochrona środowiska
Autor Wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Nie Cze 22, 2008 8:29 am    Temat postu: Biologia zwierzyny płowej. Łoś, jeleń, daniel, sarna. Muflon Odpowiedz z cytatem

Biologia zwierzyny płowej i muflona


Łoś zwyczajny Alces alces


Rząd: parzystokopytne
Rodzina: jeleniowate

Występowanie i liczebność

Największy przedstawiciel gatunków jeleniowatych. Zamieszkuje licznie Skandynawię, północną część Europy, całą Syberię oraz Amerykę Północną.
W Polsce w okresie II wojny światowej nastąpiło prawie całkowite wyniszczenie rodzimej populacji. Obecnie najliczniej reprezentowany w północno-wschodniej części kraju Największa w kraju ostoja łosia (ok. 400 sztuk) znajduje się w Biebrzańskim Parku Narodowym.
Łoś jest gatunkiem łownym objętym całoroczną ochroną.

Cechy morfologiczne
Masa łosia waha się w znacznych granicach w zależności od kraju i kontynentu, np. łosie w Szwecji:
Byk – do 260 kg, zwykle 250-400 kg (wg Gruzińskiego – Alaska 630 kg)
Klępa – do 170 kg

Długość ciała:
250 – 270 cm
Wysokość w kłębie:
170- 210 cm

Brak klasycznego lustra jak u innych jeleniowatych, brak również wyraźnego ogona (kwiat 10-15cm).
Charakterystyczne jasne, niemal białe badyle.
Wyraźne, dobrze rozwinięte chrapy.
Łyżki są długie, owalne i ruchliwe.
Szyja z małą grzywą u obydwu płci.
Pod gardzielą widoczna zwisająca, okryta dłuższym włosem fałda skórna – broda.

U byków rosochy, mogą przybierać formę badylarza lub łopatacza.
Odgałęzienia na łopatach – pasynki.
Masa poroża może dochodzić do 20-30 kg.



Suknia łosia jest szarobrunatna, w okresie zimowym nieco jaśniejsza niż latem. Dorosłe osobniki linieją raz w roku, na wiosnę. Byki – maj-czerwiec, klępy – czerwiec-lipiec.

Cechą charakterystyczną jest stawianie równoczesne stawianie obu prawych/oby lewych badyli (ciągnie, stępa).


Tryb życia, zachowanie się, areał występowania
Biotopem łosi są rozległe lasy nizinne, z licznymi bagnami, torfowiskami i podmokłymi łąkami śródleśnymi. Zimą przenosi się na teren twardszy, np. bór świeży.

Okres godowy (bukowisko) łosi przypada na przełom września i października. Charakterystyczne odgłosy – stękanie byków. Z reguły przy jednej klępie jest jeden byk.

Okres ciąży u łosia trwa 230-240 dni (8 miesięcy). Klępa cieli się na przełomie maja i czerwca, rodząc najczęściej 1, rzadko 2 łoszaki. Okres laktacji trwa zwykle 4 miesiące. W okresie zagrożenia łosza czynnie broni swojego potomstwa.
Dojrzałość płciową osiągają w 3 roku życia.
Przybliżony okres życia szacuje się na około 20 lat.

Naturalni wrogowie:
Wilk, ryś, zdziczałe psy.

Rosochy:
W 4-5 miesiącu zawiązki możdżeni.
I poroże w 8-9 miesiącu, wyciera na początku września, zrzuca w styczniu
(młode wycierają później i później zrzucają).

źródło: Kazimierz Biały, Podstawy Łowiectwa
B. Fruziński, Gospodarka łowiecka
K. Morow, Podręcznik oznaczania wieku zwierzyny
T. Pasławski, Podręcznik selekcjonera zwierzyny

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka


Ostatnio zmieniony przez werych dnia Wto Kwi 07, 2009 3:58 pm, w całości zmieniany 3 razy
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Pon Cze 23, 2008 7:22 am    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Jeleń europesjki (szlachetny) Cervus elaphus


Występowanie
Eurazja (sika), Ameryka Północna (wapiki).
Na terenie całej Polski (wyróżniono dwa podgatunki: jeleń europejski zachodni - nizinny, jeleń karpacki).
Nie występuje w : Islandii, Irlandii, Północnej Skandynawii, Włoszech, Albanii, Grecji.

Cechy morfologiczne
Wymiary oraz masa tuszy jeleni różnią się nie tylko w obrębie płci, gdzie byki są wyraźnie większe od łani, ale także wykazują dość znaczne wahania na obszarze występowania gatunku. W warunkach krajowych masa byka po wypatroszeniu waha się około 80- 250 kg (największe w Bieszczadach). Masa łań natomiast oscyluje w granicach 60-100 kg.

Tułów spoczywa na stosunkowo długich i cienkich lecz mocnych badylach (różnice w wieku), zakończonych racicami, ponad którymi usytuowane są dwie szpile.
Kwiat o długości 12-15 cm mimo, że krótki to dobrze widoczny.
Łyżki są wysokie, prawie zawsze stojące i ruchliwe (u starszych osobników położone).
Oczy – świece (jak u pozostałych jeleniowatych).

Suknia latem ma odcień brunatno-rudawy. Zimowa suknia ma zabarwienie bardziej płowe, szare, a włos jest bardziej gęsty i niemal dwa razy dłuższy niż latem.
Wraz z dojrzewaniem osobników męskich tworzy się (jako drugorzędowa cecha płciowa) na szyi grzywa, która z wiekiem staje się coraz wyraźniejsza i dłuższa.
Cielak w pierwszym roku życia ma suknię kasztanowobrunatną, nakrapianą na grzbiecie i bokach tułowia płowobiałymi plamkami, zanikającymi po kilku tygodniach życia.

Jelenie zmieniają okrywę włosową dwa razy w roku: wiosna (kwiecień – maj) oraz jesienią (koniec września – październik).


Określenie wieku
Podstawowe kryterium oceny wieku jeleni w warunkach naturalnych stanowią ich wygląd zewnętrzny oraz sposób zachowania się. Wygląd i kształt wieńca nie stanowią cechy miarodajnej podczas oceny wieku, mogą służyć tylko jako wskazówki pomocnicze.
Do cech najważniejszych należą:
- brak lub obecność grzywy
- grubość szyi
- sposób noszenia i kształt głowy
- mniej lub bardziej rozbudowany korpus
- zwyczaje podczas rykowiska, które odbywa się we wrześniu i październiku (ton porykiwania, stopień ostrożności); byczek roczny – ciołek, młode byki – chłysty, kibice, stary byk – organista, byk stadny, mnich – byk, który nie posiadał nigdy poroża, gomuła – byk, który zrzucił poroże, podczas rykowiska na jednego byka przypada od 3 do 5 łań.

Głos łani – ględzenie
Wymie – grzęzy
Ciaża 230-240 dni (33-34 tygodnie, 8 miesięcy)
Maj – czerwiec łania cieli się (wysokocielna łania oddziela się od chmary), rzucając 1-2 młode (cielęta). Łania zjada łożysko dla bezpieczeństwa przed drapieżnikami.
3-4 tygodniowe ciele podąża już za łanią
Laktacja 3 miesiące często dłużej), po 2-3 tygodniach młode zaczyna zjadać delikatne młode listki.
Dojrzałość płciowa w 2 roku życia.


Wrogowie naturalni:

Wilki, rysie, zdziczałe psy

Poroże (wieniec)
Kształt i potęga wieńca są najprawdopodobniej uwarunkowane genetycznie, jednocześnie stopień ich rozwoju jest także wymownym odzwierciedleniem warunków środowiskowych, w jakich bytują jelenie.
Wzrost poroża – marzec, kwiecień.
Wycieranie scypułu – lipiec, sierpień.
Strącanie – marzec, kwiecień.




Wieniec składa się z dwóch tyk, jest osadzone na wyrostkach kości czołowych (pniach / możdżeniach), u nasady każdej z tyk występuje zgrubienie – róża. Tuż nad nią wyrasta pierwsze, skierowane do przodu odgałęzienie tyki, noszące nazwę odnogi ocznej (oczniak). Nieco powyżej oczniaka usytuowane jest kolejne odgałęzienie, zwane nadoczniakiem. Trzecia odnoga to odoga środkowa – opierak. Wierzchołek tyki, w prawidłowo rozwiniętym wieńcu dorosłego byka, zakończony jest koroną, składającą się z minimum 3 odnóg. Na powierzchni tyki występują różnego rodzaju wypukłości – perły – oraz podłużne bruzdy będące śladami układu naczyń krwionośnych przebiegających wzdłuż tyki podczas wzrostu wieńca. Najczęściej wieniec osiąga najwyższą swoją potęgę u byków w 10-14 roku życia. W niektórych przypadkach masa wieńca może wynosić 12-14 kg.

Szpicak –> widłak -> szóstak -> ósmak -> etc.

Polowanie
Byki: 21.08 – 28.02
Łanie: 01.10 – 15.01
Cielęta: 01.10 – 28.02


Tryb życia
Jeleń pierwotnie był zwierzęciem lasostepu, lub lasów łęgowych.
Obecnie występuje przede wszystkim w bogatych w podszyt lasy liściaste i mieszane, w których obok starszych drzewostanów występują młodniki, łąki śródleśne i bagienka.
W okresie zimowym preferuje bory sosnowe o dużym udziale młodników.
Gatunek ten wymaga znacznej powierzchni życiowej.

Jelenie bytują w chmarach. Przewodnikiem takiej chmary jest licówka (starsza, prowadząca łania). W ciągnącej chmarze zajmuje ona czołowe miejsce.

Okres godowy – rykowisko. Początek, jak również czas trwania rykowiska determinują przede wszystkim grzejne łanie. Miejscem godów są zwykle łąki śródleśne, uprawy, zręby.
Ożywieniu rykowiska sprzyjają jasne i chłodne noce.


źródło: Kazimierz Biały, Podstawy Łowiectwa
B. Fruziński, Gospodarka łowiecka
K. Morow, Podręcznik oznaczania wieku zwierzyny
T. Pasławski, Podręcznik selekcjonera zwierzyny

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka


Ostatnio zmieniony przez werych dnia Wto Lip 01, 2008 6:46 am, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Wto Lip 01, 2008 6:45 am    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Daniel Dama dama


Występowanie
Pierwotnie daniel zamieszkiwał rejony basenu Morza Śródziemnego i Azji Mniejszej.
Dzisiaj występuje w zasadzie w całej Europie, obie Ameryki i Afrykę Północną.
W Polsce w 40 okręgach łowieckich.
Preferuje lasy liściaste i mieszane (mniejsze kompleksy niż w przypadku jelenia), unika terenów bagiennych.

Cechy morfologiczna
Długość ciała wynosi 120-140cm
Wysokość w kłębie (nie jest to najwyższy punkt ciała tak jak u jelenia) 75-95cm
Długi kwiat (25cm), ruchliwy, czarny z białym podbiciem
Masa byków waha się w granicach 45-80kg, łanie 30-45 kg

Suknie zmienia dwa razy w roku. Suknia letnia jest rdzawobrunatna z licznie rozsianymi białymi plamkami, zimą natomiast staje się szarobrunatna o mało widocznej plamistości
Na grzbiecie charakterystyczna pręga, spodnia część szyi, spód tułowia i wewnętrzna strona badyli mają barwę białą.
Daniele biegnąc odbijają się czterema badylami równocześnie.
Nie zażywają błotnych kąpieli, preferują kąpiele w piasku.

Ocena wieku
W samej sylwetce nie występują tak wyraźne zmiany jak w przypadku jelenia, brak również grzywy.

Poroże
W ostatecznej jego formie w dolnej części każdej z tyk wyrastają po dwie odnogi zasadnicze: oczna (oczniak) i środkowa (opierak), powyżej których rozwija się płaska łopata, której tylną krawędź tworzą najczęściej mniej lub bardziej liczne wyrostki, zwane sękami. Najniżej z nich osadzony, zwykle najdłuższy i wyraźnie oddzielający się od łopaty, nosi nazwę ostrogi. Wręcz wyjątkowo i sporadycznie może wytworzyć się nadoczniak. Brak formy widłaka.



Szpicak -> szóstak -> łyżkarz -> półłopatacz -> łopatacz

Tryb życia
Biotopem daniela są lasy mieszane, także żyzne siedliska borowe, przylegające do łąk i pól uprawnych, tereny parkowe. Nie odpowiadają mu bagna oraz tereny górskie. Może bytować na niewielkich, kilkuset hektarowych powierzchniach leśnych. W porównaniu z jeleniem zjada więcej traw i ziół, mniej natomiast pędów. Chętnie spożywa rozmaite bulwy, brukiew, żołędzie, kasztany, grzyby. Korę ze stojących drzew ogryza (spałuje) rzadko.
Daniele są mniej płochliwe niż jelenie, preferują raczej osiadły tryb życia.
Przez cały rok żyją w chmarach. Łanie oddzielają się przed ocieleniem, byki – z oddzielnych męskich chmar – wyłączają się przed nadchodzącym okresem godowym (bekowiskiem), które odbywa się w październiku i listopadzie.
Byki najsilniejsze gromadzą przy sobie większą ilość łań, których strzegą przed rywalami. Czasami może dojść do walk, nie są one jednak tak zacięte jak wśród jeleni.
Byki przygotowują rujowiska (kołyski), nieznaczne wgłębienia terenu o średnicy 1-1,5 m. W tych dołkach rujowych byk często leży, beczy i moczy, tylko przypadkowo zdarza się, że w chwili kopulacji w rujowisku znajduje się łania.
Ciąża trwa 220-230 dni (31-32 tygodnie, 7 miesięcy).
Łania rzuca 1-2 cielęta w czerwcu. Zazwyczaj łanie cielą się po raz pierwszy w trzecim roku życia. Laktacja trwa 4 miesiące.


Okres polowań
Byki 01.10 – 31.01
Łanie 01.10 – 15.01
Cielaki 01.10 – 15.01



Daniel zwierzyną przyszłości:
1) niewielkie wymagania środowiskowe
2) w małych kompleksach leśnych, gdzie brak jest jelenia, może wypełnić wolną niszę ekologiczną
3) nieprawdą jest, że nie toleruje się z jeleniami
4) duża odporność na choroby i infekcje
5) możliwość zdobycia cennego trofeum.


źródło: Kazimierz Biały, Podstawy Łowiectwa
B. Fruziński, Gospodarka łowiecka
K. Morow, Podręcznik oznaczania wieku zwierzyny
T. Pasławski, Podręcznik selekcjonera zwierzyny

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Wto Lip 22, 2008 9:22 pm    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Sarna europejska Capreolus capreolus


Występowanie
Sarna jest najmniejszym, a jednocześnie najpospolitszym przedstawicielem gatunków jeleniowatych, występującym na obszarach Eurazji. Zamieszkuje cała Europę, z wyjątkiem północnej Skandynawii i północnych terenów byłego ZSRR. Na wschodnich krańcach – Syberia, Mongolia, Chiny – żyje sarna syberyjska.
W Polsce sarna występuje – poza wyższymi partiami gór – na terenie całego kraju, najliczniej jednak reprezentowana jest w zachodniej jego części.
Wynikiem dalekiej adaptacji środowiskowej, odbiegającym od dawnych zwyczajów sarny, jest powstanie ekotypu sarny polnej.

Cechy morfologiczne
Głowa sarny jest krótka, z profilu o zarysie zbliżonym do trójkąta, szeroka u nasady, zwęża się klinowato ku przodowi przechodząc w gębę, która zakończona jest chrapami koloru czarnego.
Świece są brtunatnoczarne.
Łyżki mają kształt podłużnie owalny, a długość ich sięga 2/3 długości głowy. Szyja stosunkowo cienka.
Tułów krępy.
Kwiat bardzo krótki, prawie niewidoczny.
Uderzająco wysokie i cienkie są cewki, zakończone są parą racic oraz parą szpil.
Długość ciała ok. 130 cm.
Wysokość dochodzi do 75 cm.
Latem suknia jest żółtawo-rudawa.
Zimą strona grzbietowa brunatno-szara, boki i strona brzuszna nieco jaśniejsza.
Koźle ma kolor brunatny, na bokach i grzbiecie występuje kilka rzędów drobnych, białawożołtawych cętek. Po 2-3 miesiącach przydziewa nową suknię podobną do letniej szaty sarny dorosłej.
U osobników dorosłych na pośladkach znajduje się biała plama – lustro.
U kozła widoczny pędzel – kiść włosów wyrastających z napletka i jego okolicy.
Koza natomiast ma fartuszek – gęstą kiść włosów o długości 5-7 cm, zwisających w okolicy sromu i dzielący lustro na dwie części.
Masa sarny waha się od 12 do 20 kg.

Określenie wieku
Bierzemy pod uwagę wielkość osobnika, budowę ciała, sposób zachowania się.



Poroże
Na rozwój parostków oprócz cech genetycznych mają wpływ czynniki środowiskowe – baza pokarmowa, warunki pogodowe, przebyte choroby.
Wyróżniamy trzy formy rozwojowe parostków: szpicaki, widłaki i szóstki.
Tyki są zwykle uperlone, widoczne są również bruzdy.
Masa parostków może dochodzić do 0,7 kg.




Tryb życia
Sarna ma przede wszystkim bardzo dobrze rozwinięty węch i słuch. Wzrok zajmuje dopiero trzecie miejsce.
W pokarmie sarny przeważają rośliny uprawne. Sarna żeruje co kilka godzin.

Rozmnażanie się
Dojrzałość płciową osiąga w wieku 14 miesięcy (drugi rok życia). Ruja przypada na lipiec, sierpień. Koza jest grzejna przez 2-4 dni, w tym czasie rogacz nie odstępuje jej na krok. Koza zostaje pokryta kilkanaście razy.
Kozy, które nie zostały pokryte podczas rui zasadniczej, grzeją się po raz drugi pod koniec listopada lub w początku grudnia. W tym okresie znowu mogą zostać pokryte (głównie młode kózki, które nie osiągnęły wcześniej dojrzałości płciowej). Większość kóz zostaje jednak pokryta w okresie letnim, a okres od lipca-sierpnia do grudnia nazywamy okresem ciąży utajonej. Po zygocie tworzy się zarodek, który osiąga stadium blastuli i pozostaje w nim aż do grudnia, po czym jego rozwój nabiera tempa.
Kozy kocą się na przełomie maja i czerwca. Jedna koza rzuca jedno lub dwa koźlęta, rzadko więcej.
Okres laktacji trwa aż do grudnia . Kozy wodzą swoje koźlęta przez cały rok.

Okres polowań
kozły - od dnia 11 maja do dnia 30 września,
kozy i koźlęta - od dnia 1 października do dnia 15 stycznia


źródło: Kazimierz Biały, Podstawy Łowiectwa
B. Fruziński, Gospodarka łowiecka
K. Morow, Podręcznik oznaczania wieku zwierzyny
T. Pasławski, Podręcznik selekcjonera zwierzyny

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Pon Wrz 21, 2009 7:05 am    Temat postu: Lizawki do wykładania soli dla zwierzyny Odpowiedz z cytatem

Dużą rolę w odżywianiu zwierzyny i w zabezpieczaniu jej przed chorobami odgrywa sól. Roczne zapotrzebowanie soli jest stosunkowo duże i wynosi dla jelenia 3 kg, dla sarny około 1 kg. Przeważającą część tego zapotrzebowania zwierzęta pokrywają korzystając z soli zawartych w naturalnym pożywieniu, a pozostałą część pobierają z tzw. lizawek. Często praktykowane jest podawanie soli przez solenie wykładanej karmy, głównie siana łąkowego i koniczyny. Takie jednak dostarczenie soli nie wydaje się właściwe, zarówno ze względu na to, że karmę podajemy tylko 3-4 miesiące, jak i dlatego, że w tym okresie zmuszamy zwierzynę do nie zawsze potrzebnego jedzenia soli. Jedynie słuszne jest podawanie soli w lizawkach.
W praktyce od dawna stosuje się różne sposoby podawania soli w rozmaitych typach lizawek, przy czym najbardziej rozpowszechnione jest stosowanie korytek i skrzynek napełnianych solą. Najczęściej stosuje się 3 typy lizawek:
- lizawka skrzynkowa; skrzynka o wymiarach 25x25 cm i głębokości 13 cm zbita z desek 1 cm grubości, umieszczona na słupku 20 cm nad ziemią,
- lizawka słupowa z wydrążonym otworem; w okrągłym, okorowanym słupie długości 280 cm i średnicy 20cm wierci się wzdłuż osi otwór o średnicy 16 cm i głębokości 25 cm; od powstałego w ten sposób zbiornika wierci się kanaliki skośne ku dołowi na całym obwodzie słupa; słup zakopuje się pionowo w ziemi do głębokości około 70 cm, a do zbiornika nasypujemy sól, która pod wpływem wilgoci i wody opadowej rozpuszcza się i wycieka na zewnątrz słupa, skąd jest zlizywana przez zwierzynę,
- lizawka słupowa ze skrzynka; lizawka ta działa na tej samej zasadzie co opisywana poprzednio, z tym że zamiast wiercenia zbiornika wewnątrz słupa, górny jego koniec obrabiamy na czop o wymiarach 10x10 cm i na czop ten nakładamy skrzynkę bez dna o wymiarach 11x11 cm i wysokości 35 cm; sól rozpuszcza się w skrzynce i wycieka rowkami biegnącymi od krawędzi czopu na powierzchnię słupa.
_________________
Matura z biologii
Kulturystyka
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Pon Wrz 21, 2009 7:05 am    Temat postu: Dokarmianie zwierzyny. Szkody łowieckie. Pasy zaporowe. Odpowiedz z cytatem

Pod pasy zaporowe wykorzystuje się nieużywane linie podziału administracyjnego. Szerokość pasa wynosi zaledwie 2-3 m. Długość zależy od lokalnych warunków terenowych oraz zagęszczenia dzików (z reguły jest to odcinek do 1000 m). Pasy lokalizuje się w znacznej odległości od pól (nawet do 2 km), na przejściach z ostoi dziennych ku żerowiskom polnym.
Uprawa pasa polega na rozsypaniu na nim ziarna kukurydzy. Wskazane jest wzruszenie przy tym gleby glebogryzarką. Nie zaleca się natomiast usypywania dużych pryzm kukurydzy lub kopcowania ziemniaków w jednym miejscu, gdyż zadaniem pasa nie jest szybkie nasycenie dzików, lecz wręcz przeciwnie – poprzez wyszukiwanie atrakcyjnej, lecz rzadko rozrzuconej karmy muszą one na pasach stracić tak wiele czasu w nocy, aby nie pozostało go już zbyt wiele na wizytę na okolicznych polach. W okresie zimowym zwierzyna chętnie korzysta z karmy podawanej w postaci snopówki, okopowych (ziemniaki, buraki pastewne, topinambur, brukiew, kapusta pastewna, marchew) i karmy treściwej (żołędzie, bukiew, kasztany).
Pasy są niezwykle atrakcyjne nie tylko dla dzików. Ważne jest jednak aby były one uprawiane systematycznie. Zwierzyna zawsze znaleźć tu powinna choćby niewielkie ilości atrakcyjnej karmy. Z tego względu pasy powinny być doglądane najrzadziej w odstępach 2-tygodniowych. Tak przygotowane i zagospodarowane pasy zaporowe w zimie stanowią często główne źródło pożywienia, latem natomiast pozwalają uchronić uprawy rolne i leśne od znacznych szkód.
_________________
Matura z biologii
Kulturystyka
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Nie Lut 21, 2010 5:13 pm    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Podczas prowadzenia racjonalnej i świadomej gospodarki łowieckiej pogląd o zaniechaniu dokarmiania należałoby odrzucić, gdyż w zagospodarowanych biotopach poddanych gospodarce leśnej i rolnej niemożliwe wydaje się utrzymanie tylko jednego elementu biocenotycznego w stanie naturalnym, jeśli wszystkie pozostałe pozostają pod wpływami działalności człowieka. Ponadto, brak dokarmiania stoi w sprzeczności z niektórymi celami gospodarki łowieckiej, takimi jak: utrzymanie wysokiej liczebności zwierzyny oraz zachowanie, a nawet polepszenie jakości osobniczej zwierząt. Przy zaniechaniu dokarmiania możliwa byłaby masowa śmiertelność podczas ostrych zim, a nawet wymieranie małych i izolowanych populacji.

Czytaj więcej:
H. Okarma, A. Tomek "Łowiectwo"

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka


Ostatnio zmieniony przez werych dnia Nie Lut 21, 2010 5:15 pm, w całości zmieniany 2 razy
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
werych
VIP
VIP


Dołączył: 23 Maj 2006
Posty: 1722

PostWysłany: Nie Lut 21, 2010 5:15 pm    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Wprawdzie karma powinna być tylko uzupełnieniem żeru, jednak dokarmianie, w tym również zwierzyny w zasobnym środowisku leśnym, jest zabiegiem niezbędnym w racjonalnej gospodarce łowieckiej.
Różne rodzaje karmy przygotowanej dla zwierzyny można podzielić na karmę treściwą oraz karmę objętościową. Do karmy treściwej zaliczamy wysokoenergetyczny pokarm w postaci ziarna zbóż, owoce i nasiona drzew leśnych, makuchy i wytwarzane z nich mieszanki. Tę drugą z kolei dzieli się na suchą, czyli tzw. liściarkę i siana oraz soczytą, którą stanowią bardzo wartościowe kiszonki, a także rośliny okopowe, kapusta, jarmuż i owoce z drzew owocowych.
Dodatkowy rodzaj stanowi karma mineralna, do której zaliczamy sól i sól preparowaną. Sól pobierana jest przez zwierzynę bardzo chętnie, a o zapotrzebowaniu na nią i jej poszukiwaniu świadczyć może regularne odwiedzanie miejsc, gdzie ten rodzaj karmy był wykładany w poprzednich latach.

Czytaj więcej:
H. Okarma, A. Tomek "Łowiectwo"

_________________
Matura z biologii
Kulturystyka
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość
daniel6666



Dołączył: 13 Sty 2015
Posty: 28
Skąd: Warszawa

PostWysłany: Wto Sty 13, 2015 1:27 pm    Temat postu: dziki i zniszczenia Odpowiedz z cytatem

Co roku dziki niszczą mi uprawy, ale teraz straty są wyjątkowo duże. Rozorały mi półtora hektara kukurydzy i pół hektara łąki – wylicza Mateusz Piątek, rolnik z miejscowości Stryj w powiecie ryckim.

Póki kukurydza nie wzeszła nocami rolnicy patrolowali swoje uprawy i odstraszali dzikie zwierzęta. – Wychodziliśmy z latarkami, petardami, armatami hukowymi. To trwało jakieś trzy tygodnie. Sporo upilnowaliśmy, ale nie wszystko. To praktycznie niewykonalne – dodaje Piątek.

Rolnicy, którym dziki zniszczyły uprawy, mogą wystąpić do kół łowieckich po odszkodowanie. Jednak nie zawsze z zaproponowana kwota ich satysfakcjonuje. – Dziki zniszczyły mi łącznie 40 arów kukurydzy – podaje Zbigniew Rodak, rolnik z miejscowości Stryj. – Zgłosiłem szkodę do koła łowieckiego. Przyjechali na pole i zaproponowali mi 100 zł – denerwuje się rolnik. I dodaje: Machnąłem na to ręką. Przecież po sądach chodzić nie będę.
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Odwiedź stronę autora
kriper



Dołączył: 18 Wrz 2015
Posty: 1

PostWysłany: Pią Wrz 18, 2015 11:12 am    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

mi się to bardzo przydało
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Odwiedź stronę autora
Oleander



Dołączył: 04 Kwi 2016
Posty: 6

PostWysłany: Pon Kwi 04, 2016 1:09 pm    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

Bardzo fajna notatgka Smile
Powrót do góry
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Odwiedź stronę autora
Wyświetl posty z ostatnich:    Zobacz poprzedni temat : Zobacz następny temat  
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Edukacyjne Forum Dyskusyjne Marka Twain'a Strona Główna -> Biologia i ochrona środowiska Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


Licea zaoczne | Katalog stron | Forum Edukacyjne | ViPcenter.pl | Arkusze maturalne
Odżywki, suplementy dla mózgu | Katalog Ciekawych Stron | Home.pl